Smá-ritdómar um þrjár plötur

Hef verið að hlusta á talsvert af nýju efni uppá síðkastið langar að rívjúa það, nenni bara ekki að gera stóra plötudóma um þær allar þannig ég ætla að gera nokkra ör-plötudóma og skella þeim hingað inn. Þetta skiptið ætla ég að taka fyrir þrjár plötur.



PARLAMENTAISK SODOMI-DE ANARKISTISKE AN(N)ALER



Norskt grindcore project skipað einum manni sem kallar sig PAPIRMØLLEN en hann sér um allan hljóðfæraleik á plötunni. Þetta er fyrsta breiðskífa hans og hefur fengið talsverða athygli meðal grindcorelúða. Þetta er algjört "cut the crap" grind með sterkum hardcore áhrifum, söngurinn minnir á köflum á óld-skúl dauðarokksöngvara, gítarinn er óreiðukenndur en svínvirkar engu að síður fullt af alveg klikkuðum riffum. Trommurnar eru skemmtilega inventive en hvergi er sparað þegar kemur að d-beat og blasti. Eins og á til að gerast með margar grindcore plötur verður platan svolítið einhæf þegar á dregur en það bætt er upp fyrir það með handahófskenndum kaflaskiptingum og lagasmíðum. Ekkert er þó brotið uppá lögin með einhverjum sömplum úr bíómyndum eða þess háttar eins og svo oft er gert innan þessarar stefnu. Allt í allt er þetta fínasta plata, á köflum einhæf en brjáluð keyrsla allann tímann og skemmtilegt að heyra eitthvað annað en black metal frá Noregi. Tékkið á þessari skífu ef þið hafið gaman af grindi, þetta er alls ekki fyrir alla.

CONVERGE-AXE TO FALL



Fáum plötum var beðið eftir af jafnmikilli eftirvæntingu á árinu innan öfgatónlistar en Axe To Fall enda Converge löngu búnir að sanna sig sem eitt af mögnuðustu þungarokksböndum allra tíma. Þeir höfðu sagt fyrir útgáfu plötunnar sagt að þessi yrði með aðeins breyttara sniði en hinar útgáfur þeirra og að þeir myndu bjóða eitthvað af gestaleikurum með sér við gerð plötunnar sem þeir og gerðu. Platan byrjar af miklum krafti og heyrist strax að þetta er ekki alveg eins og Converge hafa alltaf verið, talsvert meira af gítarpælingum og minna sum riffin hálfpartinn á Mastodon. Converge eru samt ekkert að slaka á í hörkunni og er breakdownið í endanum á titillaginu, Axe To Fall, svo mikill nutcrusher að það mann verkjar. Það heyrist á næstu lögum mjög greinilega að Converge eru að breytast og tók það mig alveg þónokkrar hlustanir til að læra almennilega að meta það, þeir virðast svolítið hafa yfirgefið blátt áfram hardcore elementin og er það ekkert endilega slæmt. Seinustu tvö lögin, Cruel Bloom og Wretched World, eru hvað lengst frá þeirri Converge eins og maður þekkti en jafnframt bestu lögin að mínu mati. Steve von Till úr Neurosis syngur í Cruel Bloom sem er lag í rólegri kantinum og minnir helst á Tom Waits, sérstaklega þá rödd von Tills. Lagið rennur svo í Wretched World sem einnig er rólegt lag með fallega grimmum melódíum og frábærum söng. Axe To Fall er fyrir mér klárlega ein af plötum ársins, það tók mig talsverðar hlustanir til að sætta mig þá radical breytingu sem hefur átt sér stað en nú hefði ég alls ekki viljað hafa plötuna öðruvísi. Þetta band bara klikkar ekki.

ULCERATE-EVERYTHING IS FIRE



Deathspell Omega er merkilegt band og tónlist þeirra er svo einstök að það er varla hægt að líkja því við neitt annað, allavega var það mér forviða. Þangað til ég heyrði í Ný-Sjálensku sveitinni Ulcerate. Og það sem merkilegra er að Ulcerate spilar í dauðarokk í grunninn annað en Deathspell Omega sem er black metal band að stofninum til. Tónsmíðarnar eru svipaðar, maður veit einhvernveginn aldrei við hverju maður á að búast við næst. Lögin á disknum eru þrettán og eru öll í kringum sex mínúturnar og eru þessi lög sko engin smásmíði, þetta er alls ekki fyrir byrjendur, þetta er plata sem maður sest niður með og hlustar á og gerir ekkert annað á meðan. Þetta er sko alls ekkert background music. Lögin eru ógnarþung og tormelt og skilja ekki mikið eftir sig eftir fyrstu hlustun en það margborgar sig að gefa henni þess í stað nokkra snúninga í viðbót því þetta er einhver merkilegasta dauðarokksplata sem ég hef heyrt. Hún er mónótónísk, flókin og níðþung en heilagur Þórólfur frá Finnastöðum hvað þetta er góð plata!

EVERY TIME I DIE - NEW JUNK AESTHETIC

1.Roman Holiday
2.The Marvelous Slut
3.Who Invited the Russian Soldier?
4.Wanderlust
5.For the Record
6.White Smoke
7.Turtles All the Way Down
8.Organ Grinder
9.Host Disorder
10.After One Quarter of a Revolution
11.The Sweet Life


Jájájá ég veit að Every Time I Die er ekki beint vinsælasta bandið meðal hardcore elítista en fokkitt þetta er eitt af uppáhaldsböndunum mínum og ég ætla að fjalla um nýjustu útgáfu þeirra, New Junk Aesthetic. Hinsvegar geta flestir hardcore fasistar fallist á að fyrstu tvær útgáfur þeirra, Burial Plot War Bidding og Last Night In Town, séu góðar en eftir þær brugðu þeir sér aðeins útaf sporinu og fóru að innleiða meira rokk og ról í tónlistina sína og er það vel í mínum bókum. Tónlistin þeirra er vissulega ennþá hardcore/metalcore í grunninn en þeir eru allsekkert að spara suðurríkja lickin og leðurriffin. Eitt það skemmtilegasta við hljómsveitina líka eru textar söngvarans Keith Buckley en hann er alveg merkilega hnyttinn og eru flestir textar ETID alveg þokkalega 'tongue in cheek'. Nýlega hefur hljómsveitin verið að ganga í gegnum talsverðar breytingar þar sem trommari þeirra frá byrjun var að hætta og enn einn nýr bassaleikari að byrja í bandinu en þeir eiga sér nánast Spinal Tap-íska sögu þegar kemur að bassaleikurum. New Junk Aesthetic er fimmta breiðskífa þessara gauka en seinustu tvær skífur þeirra, Gutter Phenomenon og The Big Dirty, eru í miklu uppáhaldi hjá mér og gerði ég mér þarafleiðandi miklar væntingar til þessarar plötu, í stuttu máli sagt varð ég alls ekki fyrir vonbrigðum.

HEY THERE GIRLS, I'M A CUNT!

Every Time I Die eru enn við sama heygarðshornið þegar kemur að lagasmíðum, mikið metalcore í gangi ásamt suðurríkjariffum eins og fyrr var lýst. Platan byrjar þó á hægari nótunum á lagi sem myndi sóma sér vel hjá flestum stónerböndum í dag, að sönginum undanskildum kannski . ETID menn eru þó fljótir að detta aftur í það sem þeir gera best en lag nr.2 á plötunni, The Marvelous Slut, er fyrsta lagið sem þeir sendu frá sér af þessari plötu og var ég talsvert spenntur þegar ég heyrði það á sínum tíma enda fantagott lag bæði með grípandi gítarlínum og sönglínum. Fjórða lagið á plötunni finnst mér þó vera það besta en það er fyrsti singulinn af plötunni og heitir Wanderlust. Það er bara einfaldlega helvítis slagari og ekkert annað. Þarna heyrist í ETID í sínu besta formi en þeir skiptast á Clutch-legum pungariffum og metalkori og finnst mér það vera alveg deadly blanda. Sönglínurnar og textinn eru töff og ekki eru gítarlínurnar verri, klárlega besta lagið á disknum. Næsta lag er með þeim grimmari á plötunni og er alveg klárt að þeir hafa ekki alveg yfirgefið rætur sínar af þessu lagi að dæma, glerhart breakdown og grípandi riff. Headbang. Þeir halda áfram á sömu línu í næstu lögum, þó lögin virðast öll vera frekar lík til að byrja með eru þó alltaf eitthvað sem verður eftir og hverfur ekkert svo auðveldlega úr heilanum. Það var ég einmitt mest hræddur um þegar ég náði í plötuna, að hún skildi ekkert eftir sig, sem betur fer reyndist ekki svo því næstu lög eru öll frekar góð þó svo að þau standi ekki uppúr á plötunni, nema þó Host Disorder kannski sem inniheldur mjög töff söng- og gítarlínur. After one Quarter of a Revolution kemur svolítið eins og þruma úr heiðskíru lofti, minnir helst á Entombed til að byrja með en endar þó á meira ETID-legri kafla, typpavinur okkar hann Pete Wentz úr Fall Out Boy contributar eitthvað til þessa lags skv. wikipedia(veeeeiiii...). Seinasta lagið á plötunni, Sweet Life, er ekki mikið lokalag, gæti þessvegna verið singull þar sem það er ábyggilega poppaðasta lagið á plötunni, eitt af mínum uppáhalds á plötunni.

Þó Every Time I Die séu enn að gutla við sama dótið og þeir hafa verið að gera á seinustu fjórum plötum er þeim alls ekkert mikið farið að farnast. New Junk Aesthetic er ekki jafn góð og Gutter Phenomenon en hún er samt sem áður skrambi öflug og mun ég halda áfram að setja hana á fóninn í tíma og ótíma. Kapparnir í ETID virðast hafa fundið sína tónlistarlegu formúlu miðað við hversu lítið hefur breyst á seinustu fjórum plötum og hversu radical breytingin var á milli Hot Damn! og Last Night in Town. Ef þið viljið rokk og ról, yfirvaraskegg og möllett út í metalkor kokteilinn ykkar, náið þá í þessa plötu. Hér að neðan er svo myndband af Wanderlust sem mér finnst vera besta lagið á plötunni.



Hér getiði svo náð í helvítis plötuna:
http://rapidshare.de/files/48279640/Every_Time_I_Die_-_New_Junk_Aesthetic_-_2009-ScrewDeathcore.rar.html

JAY REATARD

LEWD ACTS-BLACK EYE BLUES

1.Know where to go
2.Wide black eyes
3.Nightcrawlers
4.You don't need me
5.I don't need you
6.Who knew the west coast could be so cold?
7.Penmanship sailed
8.Young lovers, old livers
9.Rot gut Charlie
10.My father was a locomotive
11.Nowhere to go



"I was born with soapbox shoes/raised on morals that I chose to lose/that's when I'd seen the evil that people do/that's when I learned to sing the blues"

Það er þannig með sumar plötur og listamenn að undir einfaldleikanum liggur eitthvað meira og dýpra að baki þó það virðist ekki þannig á yfirborðinu. Má þar nefna plötur eins og nýju Cult Ritual útgáfuna, Jailbreak með Thin Lizzy og Heavier Than Heaven, Lonelier Than God með Blacklisted. Black Eye Blues er ein af þessum plötum í mínum bókum. Þó hún virðist vera nokkuð generísk hardcore plata til að byrja með liggur eitthvað meira að baki, eitthvað sem ég á frekar erfitt með að koma orðum yfir. Tók það mig talsvert margar hlustanir til að átta mig á þessu og sé ég ekki eftir að hafa veitt henni nokkra snúninga í viðbót eftir að ég hafi ekki heillast mikið af henni í byrjun.

Platan nær strax athygli manns með skáletruðu orðunum hér að ofan ásamt mid-tempo tomtom kafla. Strax í næsta lagi, Wide black eyes, byrjar keyrsla og d-beat og grunaði mig fyrst þegar ég hlustaði að það yrði meginþemað á plötunni en svo var í raun ekki þó hún sé að vissu grimm. Þeir halda áfram keyrslu og lagið Nightcrawlers býður uppá glerhörð riff og þennan auðkennandi og einstaka söng sem söngvarinn býr yfir. Svo fer smám saman að hægjast yfir plötunni í seinni helming næsta lags og þar finnst mér styrkur Lewd Acts helst leynast. Í hægari köflum geta riffin ásamt fyrrgreindum söng orðið talsvert þrúgandi á góðan hátt og er það helst sem gerir Lewd Acts að einstakri hljómsveit innan síns geira. Þótt lagið Who knew the westcoast could be so cold sé ekki meira en ein og hálf mínúta og sé eiginlega ekki mikið meira en millibils lag þar sem nánast engar trommur eru og bara söngur og gítar er það mitt uppáhald á plötunni. Þar finnst mér koma sérstaklega í ljós hversu hæfur þessi söngvari er og hvernig sönglínur hans tvinnast við gítarspilið sem er ákaflega töff. Lagið er ískalt og hálf-fráhrindandi en það gefur því ákveðinn sjarma, í ljósi þess að hljómsveitin kemur frá stað þar sem er sumar allt árið. Í næstu tveim lögum, Penmanship sailed og Young lovers, old livers má greina skýr Cursed áhrif og er það vel í mínum bókum. Lögin innihalda ótrúlega töff lagasmíðar með gítarinn í forgrunni. Trommari Lewd Acts fær virkilega að láta ljós sitt skína í næsta lagi, Rot gut Charlie. Greinilega þokkalega fær trommari þar sem fillin eru hrikalega spot-on og mikil hugmynda auðgi almennt í trommuleik hans í því lagi þar sem þeir byrja aftur á hörkunni og hraðanum sem auðkenndi fyrstu lögin.

"I wish this cigarette would last forever..."

My father was a locomotive finnst mér vera næst-besta lag plötunnar. Textinn er persónulegur og hreinskilinn og lagið er níðþungt og grimmt. Þannig framkvæma þeir lög sín best, mid-tempo þunga með inventive riffum og tónsmíðum. Lokalag plötunnar er talsvert týpískt lokalag, semsagt hæga langa lagið sem byrjar á löngu gítarstefi. Í stuttu máli sagt þá svínvirkar það á mig allavega, það er tilfinningaþrungið og fallegt í beiskjunni og þunganum. Tiltölulega óþekktir strákar frá Kaliforníu hafa hér sent frá sér einhverja mögnuðustu skífu þessa árs fyrir mér. Lewd Acts er klárlega band sem ég ætla að hafa mætur á næstu ár og fylgjast með. Ég hvet ykkur eindregið til að ná í plötuna en ég ætla ekki að henda inn stökum lögum hingað því platan virkar best í heild sinni þar sem fjölbreytileikinn fær best að njóta sín.

Sækja má plötuna hér:

http://www.mediafire.com/?zkfzwzo3mnm

Sjaldséður hvítur hrafn

Ekki er margt nýtt undir sólinni þegar það kemur að hardcore pönki. Til að finna eitthvað nýtt og ferskt þarf oftar en ekki að rusla sér í gegnum heilan hafsjó af drasli sem hefur ekkert fram að bera nema meðalmennsku. Sem betur fer er alltaf eitthvað nýtt þarna úti sem sannfærir mig reglulega um að hardcore sé best í heimi. Bönd eins og Blacklisted, Converge, Cult Ritual, Pulling Teeth og Trap Them eru meðal þeirra banda sem ná að búa til eitthvað nýtt úr þeim þrönga ramma sem hardcore er. Nýjasta bandið innan þessa geira fyrir mér er Kaliforníska bandið LEWD ACTS. Lewd Acts er tiltölulega nýtt band, gaf út sitt fyrsta demó fyrir fjórum árum og hafa verið iðnir við kolann alla tíð síðan. Deathwish, sem þeir eru á samningi hjá eins og er, lýstu þeim sem best varðveitta leyndarmáli San Diego, en ekki mikið lengur. Eins og fyrr segir er bandið á samningi hjá Jacob Bannon og félögum í Deathwish og á árinu gáfu þeir út sína fyrstu breiðskífu hjá útgáfufélaginu. Sú ber nafnið Black Eye Blues og er með betri plötum ársins fyrir mér. Dómur um plötuna kemur von bráðar.



WWW.GETLEWD.COM
WWW.MYSPACE.COM/LEWDACTS

Til heiðurs látnum meistara

Þessu hafði hann gaman af kallinn enda mikill smekksmaður. Samúðarkveðjur frá mér til allra nærstaddra honum.

KATHARSIS - FOURTH REICH

1. So Nail The Hearts 13:15
2. Eucharistick Funereal 10:05
3. Reckoning 07:01
4. Emeralde Graves 05:00
5. Sinn Koronation 10:37




Katharsis er þýskt band sem mikið hefur farið fyrir síðustu ár meðal blakkmetal nörda. Sveitin hefur starfað óslitið frá árinu 1996 og gefið út andskotann allann af efni, fjórar breiðskífur, fimm demó og sex splitt. Fyrst fóru þeir sjálfsagt að vekja athygli eftir útgáfu annarrar breiðskífu sinnar Kruzifixxion fyrir sex árum síðan og hafa þeir vakið sífellt meiri athygli og nú síðast með útgáfunni Fourth Reich. Á undan henni og á eftir Kruzifixxion gáfu þeir út VVorldVVithoutEnd sem margur góður drengurinn með áhuga á blakkmetal missti saur yfir, sú plata kom þeim almennilega á blaðið yfir merkilegustu blakkmetal hljómsveitir nútímans.

Hinsvegar ætla ég að fjalla um nýjustu útgáfu þeirra, Fourth Reich sem kom út í maí síðastliðnum. Hún kom út hjá fyrirtækinu Norma Evangelium Diaboli sem verður að teljast með merkilegri útgáfufyrirtækjum innan þungarokks í dag en það gefur út meðal annars Watain, Teitanblood, Antaeus, Funeral Mist og Deathspell Omega. Ekki slæmur róster þar. Tónlist Katharsis lýsir sér best sem black metal. Það er ekkert flóknara en það og það er alveg greinilegt að þeir ætla sér ekkert annað en það. Sándið á plötunni er hrátt og óslípað en þó á fagmannlegri hátt en hefur tíðkast með blakkmetal banda uppá síðkastið, það þarf í alvörunni ekki að hafa áhyggjur af því hvað sé virkilega að gerast þó sándið sé hrátt. Í stuttu máli er allur hljómur á þessari plötu ógeðslegur og það andskotans virkar. Platan telur ekki nema fimm lög og er ekkert þeirra skemur en mínúta og er það vel í mínum bókum. Keyrslan er mikil nánast allan tímann og reiða Katharsis drengir sig mikið á ofbeldisfull gítarriff og blastbít frekar en melódíur og þvíumlíkt, og ef gítarvinnan á þessari plötu væri ekki svo ískyggilega góð eins og raun ber vitni þá væri þessi plata bara ekkert merkileg. Trommurnar eru svo nákvæmlega eins og við má búast af bandi sem spilar hráan blakkmetal og rúmlega það, ekki er trommarinn að gefa sér mikinn tíma í krúsídúllur og þvíumlíkt heldur gerir bara nákvæmlega það sem virkar. Söngurinn er óld-skúl og angistarfullur, ekki minna dularfullur heldur þar sem heyrist lítið sem ekkert hvað er í gangi, sem er þó endilega ekki slæmt og gefur plötunni visst væb og atmó.

Eftir hálftíma brjálaða keyrslu af lögunum þremur So nail the hearts, Eucharistick Funereal og Reckoning er platan brotin upp með fimm mínútum af hálf Burzum-legum synthum og skipar það lagið Emeralde graves. Örvæntið eigi því næsta lag, sem jafnframt er seinasta lag plötunnar, gefur ekkert eftir í keyrslunni. Lagið sýnir svolítið aðra blakkmetal hlið á Katharsis, meira mid-tempo í gangi en samt eins og áður grípandi riff. Fljótlega dettur platan svo aftur í gírinn með nánast óstöðvandi ofbeldi með bæði blastbítum og d-beati sem er einstaklega gaman að heyra svo sjaldan sem það gerist meðal blakkmetal banda. Sú keyrsla er þó brotin niður stuttu seinna og rýmt er fyrir eina gítarsólói plötunnar og er það ekki af verri endanum en fyrir mér virka gítarsóló í blakkmetal sjaldan en þetta er með glæsilegri sólóum sem ég hef heyrt. Dramatískt og tilfinningaþrungið án þess að verða tilgerðalegt eða of dramatískt. Platan rennur svo út stuttu seinna.

Fourth Reich er með betri plötum sem ég hef heyrt á árinu, á því liggur enginn vafi. Það sem mér finnst gefa plötunni hvað mest er sándið og andrúmsloftið, blakkmetal bönd gera oft mikið útá andrúmsloftið og oftar en ekki tekst það illa. Allt varðandi pródúksjón á þessari plötu finnst mér hinsvegar til fyrirmyndar og eftirbreytni og mæli ég með að allir sem hafi gaman af þungarokki tékki á þessu dóti.

Nálgast má plötuna hér:

http://rapidshare.com/files/234943800/Katharsis_-_2009_-_Fourth_Reich.7z

JAWBREAKER

Jawbrekar er band sem mér þykir mjög vænt um eins og vonandi mörgum öðrum. Ég frestaði því í mörg ár að tékka á bandinu vegna þess að nafnið hljómaði eins og nafn á grindcore bandi... ég veit, ég var einu sinni vitlaus, hver elskar ekki grindcore? Allavega þá er bandið hætt í dag en skilur eftir sig talsvert efni miðað við stuttan líftíma, það er að segja 4 plötur á átta árum. Nú hef ég hlustað nokkuð grannt á allar þessar plötur og mér finnst þær eiginlega allar æðislegar, þó stíllinn sé mjög svipaður á öllum plötunum eru þær ólíkar á sinn hátt. Platan Dear You er samt í mestu uppáhaldi og hefur verið í talsverðum metum hjá mér alveg frá því ég renndi henni fyrst í gegn.

Það er gott að hlusta á Jawbreaker á erfiðum tímum og sérstaklega finnst mér lagið Accident Prone af fyrrnefndri plötu gott að rokka þegar ég er á bömmer. Mesta bömmer lag í heimi, það þarf samt ekkert að vera á bömmer til að hlusta á það en ég mæli sterklega með því.

Jawbreaker - Accident Prone

Brutal Truth

Kragarnir í Brutal Truth eru kragar í hörgunni. Þeir voru að gefa út sína fyrstu plötu í tólf ár á dögunum, Evolution Through Revolution en á undan henni höfðu þeir gefið út Sounds of The Animal Kingdom, alveg colossal plata í grindi. Nýjasta afurðin hefur hinsvegar alla burði líka til að verða ein sú mikilvægasta í þessum geira, allavega á þessu ári. Það má vel búast við henni á einhverjum árslistum hér og þar, held að hún verði allavega á mínum. Kragarnir í Brutal Truth eru líka gamlir kragar, mikið hefur breyst í bandinu gegnum árin en bassaleikarinn Dan Lilker er líklegast sá eini sem hefur verið alla tíð. Tékkið á Evolution Through Revolution, svona á grind að vera. 

Myndband fyrir tvö lög af plötunni:

Sumarplöturnar mínar

Sumarið virðist vera búið. Eða það er allavega búið fyrir mér þegar ég get ekki setið útá svölum lengur með sólgleraugu að hlusta á sumartónlist. Þegar það er orðið of kalt til þess, þá er sumarið búið. Það voru nokkrar plötur sem ég rokkaði jafnt og þétt í þessari stemmingu í sumar, bæði gamlar og nýrri. Þetta eru þær:

The Jesus & Mary Chain - Automatic

Það er mjög auðvelt að heyra hvaðan Singapore Sling hafa áhrif sín eftir að hafa hlustað eitthvað á þessa plötu. Það er ekki hægt annað en að vera með sólgleraugu þegar þessi plata er á fóninum, mikið sumar í gangi. Þessi plata er svo hallærisleg að hún fer í heilan hring og verður töff. Trommurnar eru forritaðar og já það er MJÖG áberandi, það fer ekkert framhjá manni, einnig er bassinn gerður af synthesizer. Jájá ekkert rosalega töff en einhvernveginn varð þetta að algerri snilld. Between planets er gott partí.

Dillinger Four - C I V I L W A R

Það er orðið eiginlega vandræðalegt hvað ég hef hlustað mikið á þessa plötu, svona í alvöru talað, það er eins og ég geri ekki annað í lífinu en að hlusta á Civil War. Það er heldur engin tilviljun því að næstum því hvert einasta lag á henni er gott, misgóð náttúrulega eru lögin en þau eru öll eiginlega góð. Þetta band er sumarpönkið. Hef reyndar ekki mikið kynnt mér annað efni sveitarinnar, ég þori því varla, er hræddur um að verða fyrir vonbrigðum þar sem þessi plata er svo of góð. Like eye contact in an elevator er sjálfsagt uppáhaldslagið mitt af plötunni, skemmtilega kærulaust(ekki í meiningunni að það sé illa spilað) og einfalt. Þeir sem hafa gaman af okkar æðislegu Buxnaskjónum og Innvortis ættu að tékka á þessum Bandarískum frændum þeirra.

Totalitär - Vi är Eliten

Þó að Svíar hafi ekki komist á HM eru mega þeir hugga sig við það að þeir eru að öllum líkindum heimsmeistarar í pönki. Já og náttúrulega munntóbaksnotkun. Þessum gaukum liggur talsvert meira á hjarta en Dillinger Four, þetta er talsvert reiðara sjitt. Það er ljóst frá fyrstu sekúndu hvert þessi plata er að stefna og hún fer nákvæmlega þangað, brjáluð þungapönkskeyrsla af kolrugluðum Svíum að segja eitthvað bull á sænsku. Og það er geðveikt. Svo er eitthvað við sándið á plötunni sem gefur henni svo intense fílíng, ég ráðlegg fólki ekki að neita mikils koffíns við að hlusta á plötuna, það getur orsakast í grimmu herbergis moshi og skápa-stagedævi.

Rokktónlist

Er að renna nýju Converge í gegn. Fokk.

Svona við fyrstu sýn virðist vera meira um gítar-tjah lick eða lead(allavega ekki mikið melódíur) kafla. Samt er þetta orðið talsvert fágaðra, smá Mastodon í gangi. Held að þessi plata sé nokkuð örugg inná minn topp10 lista fyrir árið, bara spurning hvar. Annars væri djöfull sniðugt að tékka á því hvaða plötur af árinu maður hefur hlustað á og hvað er á dagskránni. Here we go.

Plötur sem ég hef hlustað á árinu:

Behemoth - Evangelion
Converge - Axe to Fall
Every Time I Die - New Junk Aesthetic
Funeral Mist - Maranatha
Carpathian - Isolation
Doomriders - Darkness Comes Alive
Trapped Under Ice - Secrets of The World
Propagandhi - Supporting Caste
Buxnaskjónar - Þriðja Heimsstyrjöldin
Lewd Acts - Black Eye Blues
Magrudergrind - Magrudergrind
Pulling Teeth - Paranoid Delusions/Paradise Illusions
Sólstafir - Köld
Vader - Necropolis
Pestilence - Resurrection Macabre

Plötur sem ég þarf að hlusta á sem komu/koma út á árinu:

Mastodon - Crack The Skye
Slayer - World Painted Blood
Suffocation - Blood Oath
Absu - Absu
Blut Aus Nord - Memoria Vetusta II: Dialogue with the Stars
Brutal Truth - Evolution Through Revolution
Napalm Death - Time Waits For No Slave
Marduk - Wormwood
Ulcerate - Everything is Fire
Coalesce - Ox
Gorod - Process of a New Decline
Hacride - Lazarus 
Hark - Hark EP
Immortal - All Shall Fall
Kylesa - Static Tensions
Nile - Those Whom The Gods Detest
Secrets of the Moon - Privilegivm
The Psyke Project - Dead Storm
The Hope Conspiracy - True Nihilist

Nóg að gerast, er örugglega að gleyma einhverjum útgáfum. Spenntur fyrir öllu dauðarokkinu sem ég á inni.

Mér leiðist í lífinu

Mér leiðist. Ákvað að vera hallærislegur þá og stofna blogg. Hérna ætla ég aðallega að tala um tónlist, einhver önnur vitleysa mun þó líka slæðast inn. Kannski endar þetta bara eins og hver önnur síða þar sem gefnir eru mediafire/rapidshare linkar á nýútkomnar plötur. Nei ég vona ekki. Ekki það samt að ég noti ekki svoleiðis síður, fokksjitt ég nota svona síður alltof mikið, næ í allt nýjasta og ferskasta Deathwish sjittið mjög ólöglega. Talandi um nýtt Deathwish sjitt. Nýja Converge platan er lekin á netið... en ég þori ekki að ná í hana, ég nefnilega hef mér þá pólisíu að ná ekki í plötur af netinu fyrr en þær eru komnar formlega út. Svo er ég líka bara búinn að gera mér svo miklar væntingar, er hræddur um að verða fyrir vonbrigðum. Það getur samt ekki verið, þetta er Converge, það er band sem klikkar ekki. Allavega gefur þetta myndband góð fyrirheit:

Þetta breakdown í endann er allavega ekki mennskt. Haha líka fyndið að fylgjast með Jake Bannon útí horni haha.